ÇANAKKALE ZAFERİNİN 104. YILINDA DUYGULARIM
Mehmet Demirel Babacanoğlu

ÇANAKKALE ZAFERİNİN 104. YILINDA DUYGULARIM

Bu içerik 112 kez okundu.
Reklam

Size bir öykü anlatacağım. Bu öykü dedemle ilgili bir öykü. Eşe (Ayşe) teyzemin anlattıklarından aktaracağım.

Dedemin babasına Gök Murtaza;  dedeme Gök Mehmet derler. Dedemin iki kızı olmuş Fatma nenemden; Eşe (Ayşe), Zeynep. Zeynep benim anam.

Dedemin sürülerle koyunları davarları varmış. Yazın Toroslara yaylaya çıkarlar, kışı köyde (İncirgediği) geçirirlermiş. Yaylaya gidiş gelişler bir saltanatlı olurmuş!

Bir gün haydi askere demişler. Dedem, koyunları, davarları  altın para karşılığında satmış  birazını bırakmış nenemlere… Vedalaşmış ayrılmış askere.

O yıllarda araç  filan yok. Yürüyerek, ya da at katır eşek kiralayarak Varmış Çanakkale’ye, katılmış Atatürk’ün ordusuna.

Siper kaz, hendek kaz, saklan, hücum… düşmanla gel boğaz boğaza Anafartalarda, Conkbayırda, tabyalarda, denizde… Düşman göz açtırmıyor… Yağmur gibi yağıyor kurşunlar. Kurşunun üstüne gidiyorsun.  Biçilmiş ekin gibi toprağa düşüyorsun.

Göğüs göğse geliniyor düşmanla. Süngü tak, süngü süngüye gel. Mayın topluyor Nusrat Gemisi denizde. Toprağın, denizin rengi dönüşmüş kırmızıya. Yüzlerce kişi gitmiş iki taraftan… İngilizlerin has askerleri yok. Getirmişler Anzakları…

Yaralanmış dedem bir gün, kalbura dönmüş bedeni, kaldırmışlar hastaneye… Bakmışlar, ne kadar baktılarsa, iyileşmemiş dedem; çıkmadık canda umut var demişler, (O yıllarda Podzantı’ya kadar raylar döşenmiş.) bindirip trene yollamışlar… Dedemi indirmişler Pozantı’ya, teslim etmişler askerlere.

Askerler de  dedemi köyüne götürmesi için bir Pozantılı  vermişler, yüklemiş katırına getirmiş köye. Karşılığında savan çul gibi şeyler vermiş nenem… Çocuklar babasına, nenem eşine kavuşma sevincini yaşayamamışlar! Süt yoğurtla falan beslemişler, kocakarı ilaçları kullanmışlar ama iyileşmemiş dedem, birkaç gün sonra şehit olmuş…

İşin garip tarafı diyorum ben, çok istediğim halde, dedemin savaştığı Çanakkale’ye gidemedim. Şehitlerin mezarını, büyük komutan Atatürk’ün anıtlarını göremedim… Dedemin şehit arkadaşlarına merhaba diyemedim.

Dedemin eşi de, çocukları da yok artık. İkinci göbekten, üçüncü göbekten torunları var.

Geçtiğimiz günlerde kızım Estin, torunum Asya, damadım Levent Çanakkale’ye gitmişler. Büyük dedelerinin savaş alanlarını gezmişler. Şehitlerin mezarlarını ziyaret etmişler, ‘Fatiha’ vermişler. Atatürk ve askerlerin anıtlarını görmüşler, fotoğraf çektirmişler.

Sevgili dedeciğim ben de göreceğim savaştığın yerleri… Hiç meraklanma, üçüncü göbekten torunların gördü; dua etti, ‘Fatiha’ verdi sana.

Çanakkale Savaşı’nın 104. Yıldönümündeyiz şimdi. Geçe yıl, 100. yıldönümü için “Çanakkale Zaferi” adlı şiirimi yazmıştım. Sevgili dedeciğim, sana, silah arkadaşlarına, Atatürk’e armağan ediyorum bu şiiri.

ÇANAKKALE ZAFERİ

“Çanakkale bir oval deniz

Açılır İstanbul Boğazı’na

Düşmanlar dizilmiş

Karadeniz’i Akdeniz’i almaya

Senin deden benim dedem

Mustafa Kemal’in ordusu

Düşman duramaz karşısında

Çarpışırlar boğaz boğaza

Şehit olur dedelerimiz

Geçemez düşman Çanakkale’yi

Mustafa Kemal kazanır savaşı

Bugün 100. Yıldönümü zaferin(*)

Kutlu mutlu olsun hepimize”

….

 

DİĞER YAZILAR
Sende Yorumla...
Kalan karakter sayısı : 500
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR X
Renkli Çoraplar lösemi hastası çocukları unutmadı
Renkli Çoraplar lösemi hastası çocukları unutmadı
Eşinin mezarına giderken  asansör halatı koptu öldü
Eşinin mezarına giderken asansör halatı koptu öldü